Śladami pomników przyrody – cz. 2

Głaz narzutowy o numerze 139 został uznany za pomnik przyrody 28 czerwca 1966 roku decyzją władz wojewódzkich w Gdańsku. Znajduje się on na zboczu, niedaleko leśnej ścieżki (działka 63, obręb 23). Formalnie jest to teren Nadleśnictwa Gdańsk, a dokładniej Leśnictwa Stara Piła. Pomnik jest widoczny tylko z jednej strony – z pozostałych osłania go ziemia. Pomnik jest odsłonięty tylko z jednej strony, z pozostałych zakrywa go ziemia.

Na miejscu, powyżej leśnej ścieżki, oczom poszukiwaczy ukazuje się głaz z gruboziarnistego granitu. Nie rzuca się w oczy, ponieważ ukrywa go warstwa mchu i rosnący na nim okazały buk. Ma wysokość 1,5 m, szerokość 1,85 m i długość 3 m, a jego obwód wynosi 9,2 m, co czyni go naprawdę imponującym okazem. 

Chcesz odwiedzić to miejsce? Zeskanuj kod QR, aby uruchomić nawigację.

Kilka lat później, 16 października 1973 roku, za pomnik przyrody uznano dąb szypułkowy o numerze 306. Drzewo jest codziennie mijane przez tysiące mieszkańców, rośnie nad zachodnim brzegiem Zagórskiej Strugi, w pobliżu skrzyżowania ulic Starowiejskiej i Hallera. Ma imponujące rozmiary i wyjątkowo ładny kształt. Dąb jest wysoki na 30 m, w obwodzie zaś osiąga 4,95 m. Średnica efektownej korony mierzona na krzyż daje wynik 25 × 25 m. Okaz na wysokości ok. 3,2 m rozwidla się na trzy majestatyczne konary.

Według legendy sadził go król Jan III Sobieski podczas jednej ze swoich wizyt na Pomorzu Gdańskim, stąd jego zwyczajowa nazwa – dąb Sobieskiego. Nie wiadomo, czy ta opowieść ma coś wspólnego z prawdą. Wiadomo za to, że przyrodnicy szacują wiek dębu na około 340 lat. Oznacza to, że rzeczywiście posadzono go mniej więcej w czasach panowania słynnego „Lwa Lechistanu”.

Chcesz odwiedzić to miejsce? Zeskanuj kod QR, aby uruchomić nawigację.